رشد بیشتر گیاهان با استفاده برنامه ریزی شده از هیومیک اسید در سال ۱۹۸۴ به صورت رسمی اعلام شد. هیومیک اسید به صورت طبیعی در خاک وجود دارد و جز جدیدی نیست که اولین بار توسط انسان ساخته باشد! اما این ماده آلی به دلیل فعالیت های مختلف انسانی در طول دوره های مختلف با بحران های مختلفی در خاک مواجه میشود و در واقع کمبود آن پر رنگ تر میشود. مهم ترین عامل کمبود هیومیک اسید در خاک می تواند کشت مداوم باشد. با توجه به این که هیومیک اسید انواع مختلفی دارد و برای هر نوع خاک نمی توان از یک نوع هیومیک اسید استفاده کرد، لازم است با راهنمای استفاده از هیومیک اسید آشنا باشید.

راهنمای استفاده از هیومیک اسید

راهنمای استفاده از هیومیک اسید

استفاده از هیومیک اسید به صورت صحیح

برخی با توجه به ترکیبات هیومیک اسید آن را منبع غنی کربن معرفی می کنند و چون بدن تمام جانداران از کربن و زنجیره های کربنی یا به صورت کلی اسکلت کربنی تشکیل شده است، این منبع می تواند به صورت های مختلف وجود داشته باشد. بنابراین در استفاده از هیومیک اسید باید به نوع اسیدی که استفاده میشود دقت داشت. به صورت عمده کربن و منابع آن علاوه بر هیومیک اسید در گیاهان و جانوران زنده، پوشش های مختلف درم و…، بافت های مرده و بدن ساده و غیرپیچیده در موجودات ذره بینی نظیر ولوکس دیده میشود. بنابر نکات گفته شده هر ماده ای نمی تواند حاوی هیومیک اسید مدنظر ما برای گیاهان باشد. ۴ راه برای شناسایی هیومیک اسید گیاهی از سایرین وجود دارد:
• مواد اولیه ماده مدنظر ما قابل تشخیص نباشد( در هیومیک اسید به سادگی در آزمایشگاه می توان منشا را تشخیص داد)
• در موادی که هیومیک اسید گیاهی نباشند، همه ی مواد قندی، فیبر، سلولز، لیگنین، بافت های پروتیینی و… تجزیه شده اند.
• اگر هیومیک اسید مدنظر ما در ساختار وجود نداشته باشد، مواد مقاومت بیشتری در برابر روش های تجزیه شدن دارند.